مقالات تخصصی ارتودنسی

اگر اخیراً ارتودنسی یا مراقبت های دندانپزشکی را شروع کرده اید و اکنون دچار خارش، تورم، بثورات پوستی یا حتی زخم های دهانی شده اید، ارزش بررسی این موضوع را دارد که آیا بریس های دندانی شما می توانند مقصر باشند یا خیر. درمان های ارتودنسی مانند بریس ها، الاینرهای شفاف و ریتینرها عموماً بی خطر هستند، اما در موارد نادر، بیماران ممکن است واکنش های آلرژیک به مواد مورد استفاده را تجربه کنند. ما درک می کنیم که ارائه یک تجربه درمانی راحت و مؤثر چقدر مهم است، بنابراین ما اینجا هستیم تا شما را در مدیریت هرگونه حساسیت راهنمایی کنیم.

برداشتن بریس در منزل ممکن است یک راه حل راحت به نظر برسد، بخصوص اگر مشتاق باشید که خود را از درمان ارتودنسی رها کنید. اگر تا به حال به برداشتن بریس ها در منزل فکر کرده اید، این مقاله برای شماست - و توصیه ما ساده است: **این کار را نکنید**. درک خطرات و عوارض احتمالی ناشی از انجام این فرآیند بدون راهنمایی حرفه ای بسیار مهم است. به همین دلیل است که هرگز ارزش ریسک کردن را ندارد.

وقتی متخصص ارتودنسی شما رابر بندهای ارتودنسی را وصل می کند، به هر دلیلی که باشد، ممکن است کنجکاو باشید بدانید که چه مدت باید رابر بندهای ارتودنسی را برای بریس ها استفاده کنید؟

قبل از شروع درمان تا پایان آن، متداول ترین سؤال از سوی افرادی که از بریس ها استفاده می کنند این است: "آیا می توان بریس ها را سریع تر از حد انتظار برداشت؟"

شما از درمان ارتودنسی انتظار لبخندی زیبا با دندان های زیبا دارید. اما اگر بعد از ارتودنسی فاصله بین دندان هایتان کم باشد، چه باید بکنید؟

ارزیابی کامل اکلوزال برای پیشگیری و مدیریت چنین عوارضی بسیار مهم است. به طور سنتی، پزشکان برای تشخیص نقاط تماس در طول تنظیمات، به شاخص های مختلف اکلوزال مانند کاغذ مفصلی، نوارهای ابریشمی، موم های قالب گیری، مواد الاستومری و فویل شیم استاک متکی بوده اند. با این حال، این روش های مرسوم به شدت به درک بیمار وابسته هستند و نمی توانند نیروی اکلوزال را به صورت کمی اندازه گیری کنند. در پاسخ به این محدودیت ها، فناوری های پیشرفته ای مانند سیستم T-Scan برای تجزیه و تحلیل اکلوزال دیجیتال ظهور کرده اند. T-Scan مزایای قابل توجهی از جمله حساسیت بالا، تکرارپذیری و توانایی ثبت توالی تماس های اکلوزال، زمان بندی و توزیع نیروهای نسبی را ارائه می دهد. جدیدترین نسخه مورد استفاده، سیستم T-Scan 3 است.

یک رابطه دو طرفه بین سلامت دهان و دندان و رژیم غذایی و تغذیه وجود دارد. رژیم غذایی و تغذیه بر سلامت بافت های دهان تأثیر می گذارند؛ و سلامت دهان بر مواد مغذی مصرفی تأثیر می گذارد. مصرف قندها با افزایش خطر ابتلا به پوسیدگی دندان مرتبط بوده است. ماهیت پیچیده بیماری پریودنتال، تعیین رابطه آن با رژیم غذایی و تغذیه را دشوار می کند. مصرف مکرر غذاها و نوشیدنی های اسیدی با افزایش خطر فرسایش دندان مرتبط است.